Haftalık Bir Mola: Şimdiki Sen ile Hayallerin Arasındaki Mesafeyi Kapatmak
Güncelleme tarihi: 11 saat önce
Merhaba, ben Mine :)
Bu maili yazarken kahvemi yanıma aldım.
Muhtemelen sen de günün bir yerinde, kendine ayırabildiğin kısa bir ara bulup bu satırları okuyorsun. İşte ben de o kısa araya eşlik etmek istiyorum. Bu seninle paylaşacağım ilk mektubum. Bundan sonra her hafta seninle mektuplaşıyor olacağım. Bu mektuplar benim yeni yılda kurduğum hayallerden birisi idi. Şimdi sıra buna geldiği için heyecanlıyım.
İnanabiliyor musun?
Yılın yarısını geride bıraktık bile, 2026'nın ikinci yarısına hoş geldin!
Yılbaşı’nda birçoğumuz bu yıla hayaller, hedefler ve yaratmak istediğimiz hayata dair bir vizyonla başlamıştık. Bazı hedeflere ulaşıldı. Bazıları beklenenden daha uzun sürdü. Kimileri ise yerini belki de çok daha büyüklerine bıraktı. Doğal olarak bazıları da rafa kaldırıldı, unutuldu. Bugün hangi noktada olursan ol, şunu unutma: Yaşam bizi ileriye doğru taşırken, bizde anlamlı seçimlerimizle hayallerimize giden yolda adım atmaya devam ediyor olacağız.
Her zaman bugünkü Mine ile olmak istediğim Mine arasında bir mesafe oluyor. Galiba hayat dediğimiz şey de o mesafeyi yürümek. Bu alanda yürürken sadece daha fazla çabalayarak değil, daha bilge, daha bilinçli ve olmam gereken kişiyle daha uyumlu seçimler yaparak ilerlemeye çalışıyorum.
Peki ya sen, şimdiki sen ile hayalini gerçekleştiren sen olmaya ilerlerken sadece tek bir inanç ve tek bir alışkanlığını değiştirmenin iyi geleceğini bilsen hangisinden başlardın?
Ben inanç olarak neşe ve eğlenceyi hayatıma eklemekle başladım. Eskiden bir hedefim varsa onun için çalışıyorsam her şeyi aşırı ciddiye alırdım, kendimi eğlenirken fark ettiğimdeeli sopalı bir öğretmene dönüşürdüm. Ve sonuçta istediğim hedefe tatmin olmuş olarak ulaşamazdım. Nedenini de bilemezdim.
Sonra bunun bilimsel karşılığını öğrendim. Meğer beynimiz de arada eğlenmeye ihtiyaç duyuyormuş. Beynimiz hedefe doğru yoğun odaklanırken, prefrontal kortekste ciddi enerji tüketirken, dopamin salgılatan neşeli molalar tükenmişliği önlerken motivasyonumuzu tazeliyormuş. Bilim bunu söylerken benim eli sopalı iç yargıcımın, yargılayıcı sesinden kurtulmak için çalışma odamın ortasına bir trambolin koydum. Ben ilk zıpladığım günü hatırlıyorum. Odanın ortasında trambolinde bir kadın zıplıyor.
Eski Mine görseydi kesin "Saçmalıyorsun” derdi.
Yeni Mine ise tam tersini söyledi.
”Nihayet kendini buluyorsun”
Şimdi sende bu mesafeye ne eklersen yolu daha keyifli ve kolay alabileceğini bir düşün.
Bulduklarını defterine yaz ve her gün küçük eklemeler yaparak ilerle.
Unutma…
Vizyonunun gerektirdiği o kişiye dönüştüğünde, başkalarının yapmadığı şeyleri doğal bir akışla yapacak ve nihayetinde, başkalarının yalnızca hayalini kurduğu şeylere sahip olacaksın. Belki de yılın ikinci yarısında ihtiyacın olan tek şey, yeniden başlamak değil; kaldığın yerden kendine biraz daha yakın ve
eğlenerek devam etmek. Ben haftada bir kez hayatına bir virgül koyup etrafa birlikte
bakalım istiyorum.
Takipte kal, sevgiyle kal. Ve aynaya her baktığında omuzuna dokunup
“aferin, çok iyi gidiyorum” demeyi sakın unutma :)
Sevgiyle,
Mine
Bu mektuplar kişisel deneyimlerimi, öğrendiklerimi ve farkındalıklarımı paylaşmak amacıyla yazılmaktadır.
Tıbbi tanı veya tedavi amacı taşımaz ve profesyonel sağlık danışmanlığının yerine geçmez.
Başarı için ilk adım:
Denemek Hadi gel ileri gidelim. 90 yaşındasın.
Geri dönüp baktığında neler görüyorsun 🫣
Gördüklerinde denenmemişlikler için keşkelerin var mı?
Olsun daha vaktimiz var, ben o verandada ki salıncaktan geri dönüp baktığımda “denedim ya, denedim, elimden gelenin en iyisini denemeye cesaret ettim” demek istiyorum.
Senin hayalin ne?
Eğer bu bülten sana iyi geldiyse, seveceğini düşündüğün bir arkadaşına
kahve eşliğinde okuması için gönderebilirsin.